… niets is vreemder dan de mens. *

En daarover gaat mijn jaarcursus SOCIALE FILOSOFIE.

Op donderdag 21 mei (19u-21u) proefles!

De jaarcursus zal lopen tijdens het academiejaar 2026-27 en biedt een origineel programma samengesteld uit filosofieën en psychologieën, kunst en cultuur, … om het wel en wee van mens en maatschappij beter te begrijpen. Je kan het traject ook beschouwen als een Studium Generale …

Welgemeend inschrijven = must en wel vOOr 17/5 via www.wereldburgeracademie.be

* koorzang uit Antigone van Sophocles

Veel is vreemd op deze wereld

niets is vreemder dan de mens.

Hij reist over de witte zee: bij storm

en ontij reist hij langs de hoge golven.

Jaar na jaar mat hij de aarde af

-godin van alle goden- onsterfelijk en onvermoeibaar.

Hij ploegt: de dieren trekken voren.

Hij vangt de vogels in zijn netten

het wild de vissen in zijn maas.

Hij is vernuftig: met zijn kunst

temt hij de geiten uit de bergen.

De paarden wild van manen

en de stier legt hij het juk om

sterk en onverzettelijk.

Hij spreekt denkt snel als de wind.

Hij maakt wetten voor de stad.

Hij beschermt zich tegen koude

regen bliksem. Hij weet raad op alles:

radeloos zal hij wel nooit meer zijn.

Ongeneeslijk ziek geneest hij zich.

Alleen de dood kan hij nog niet ontkomen.

Met zijn kunst groter dan verbeelding

-zijn vernuft- wil hij vandaag het kwaad

en gisteren het goede. Eert hij de wetten

en de goden dan is zijn stad groot.

Is hij driest dan vergaat mijn stad:

dan is hij mijn vriend niet meer.

Ik wijs hem uit mijn huis.

(vertaling: Johan Boonen)

Christopher Colm Morrin is een autodidactisch schilder en kunstenaar (poëzie, muziek, …). Hij werd in 1980 geboren te Dublin. Hij behaalde aldaar een BA in psychologie en filosofie. Woont en werkt thans in Berlijn.

Heeft momenteel een solotentoonstelling @ Gallery Sofie Van de Velde te Antwerpen, t/m 10 mei ’26.

Over deze nieuwe expo White Room zegt Morrin:

“Ik heb deze serie niet gemaakt met een manifest in gedachten. Het kwam voort uit een behoefte om dichter bij datgene te komen wat er werkelijk toe doet.

Het leven kan vol lawaai, angst en verwachtingen aanvoelen. Veel daarvan staat in de weg om te voelen wat het betekent om te leven. Om op te merken wat er teder, kwetsbaar en buitengewoon is aan het feit dat we hier überhaupt zijn.

Het maken van dit werk werd een manier om afstand te nemen van de performance. Om los te laten wie ik dacht dat ik moest zijn. Om aandacht te schenken aan wat echt voelde.

Er is zoveel in het leven dat ons diep raakt – liefde, verlies, verliefd worden, het verliezen van mensen om wie we geven, het simpele feit hoe kort en kostbaar deze tijd is.

Deze serie is ontstaan uit een verlangen om dat niet te missen. Om dicht bij te blijven bij wat magisch en mysterieus aanvoelt, bij de stille intensiteit van het mens-zijn, en bij de mensen met wie we ons leven delen.

Ik hoop dat deze ruimte een moment biedt om even stil te staan, om iets van die verbondenheid te voelen, en terug te keren naar de simpele waarheid dat dit al genoeg is.”

(een blik op de schilderijen => website van de gallery)

Hier volgt een citaat van filmmaker&dichter&kunstenaarJonas Mekas, uit een column in zijn ‘Movie Journal’

… “So what? Don’t we have enough ugliness already? And don’t we know these things already? Why always fight ugliness with ugliness, stupidity with stupidity, displaying still more of it? Why not create something beautiful to fight the ugliness with? Not that I am for escapism … No poet ever is. Neither are tulips, willow trees, Louise Brooks, or cranes. But they fight ugliness just by being there, by emanating beauty, peace, truth.”

( met dank aan Maarten voor de tip)